اسفند ماه، معمولا ماه خرید عید است. این روزها اگر سری به بازارها بزنیم، جمعیت مملو شهروندانی را می‌بینیم که در حال خرید هستند. همه، کم کم در تکاپوی نو شدن دوباره هستند. چشم‌های بسیاری در پی اجناس جدید هستند و دست‌ها هم در جیب برای دادن وگرفتن پول. اما در این میان برخی چشم‌ها فقط به ویترین ها نگاه می‌کنند، اما دستشان به جیبشان نمی‌رود چون در آن پولی برای خرید وجود ندارد.در شرایطی که بسیاری از کودکان در خانواده های خود، خوشحال از انتخاب لباس وکفش نو عید می‌شوند، برخی کودکان، فقط آه حسرت می‌کشند. آه حسرت از همه نداشته ها...در این میان تکلیف ما چیست؟ آیا همچون دیدگاهی که متاسفانه در سالیان اخیر گسترش یافته باید بگوییم که این افراد نیازمند، اگر عرضه داشتند، به این روز نمی‌افتادند؟ یا بگوییم مشکلات دیگران به ما چه ربطی دارد، ما خودمان هزاران مشکل داریم؟ یا رسیدگی به مشکلات خانواده های فقیر وندار را به گردن کمیته امداد وبهزیستی وخلاصه دولت بیاندازیم ودائم آن‌ها را برای از بین نرفتن اینگونه خانواده‌ها سرزنش وشماتت کنیم؟آیا با این نگاه‌ها، وجدانمان آرام می‌گیرد؟ آیا وقتی نگاه حسرت آمیز یک دختر یتیم به لباس نو دختر خودمان را می‌بینیم، بازهم می‌توانیم بی تفاوت بگذریم؟ آیا جستجوی زنی که شوهرش در زندان است برای یافتن میوه های لکه دار ارزان از سبد میوه فروش، دلمان را آتش نمی‌زند؟قطعا اگر احساس وعاطفه داته باشیم که الحمد لله در مردمان ایران زمین موج می‌زند، آنوقت بی تفاوت از این گونه افراد نیازمند نمی‌گذریم. همین امروز تصمیم بگیریم که بخشی، حتی یک بیستم عیدی و پاداشی را که به عنوان عیدی کارمندی دریافت کرده‌ایم به یک خانواده نیازمند بدهیم. یا مقداری از کالاهای بن کارگری مان را به فردی فقیر دهیم. یا از در آمد کسب وکار این روزهایمان بخش حتی کوچکی را به آنهایی که آبرو دارند اما پول ودر آمد ندارند بدهیم.آری، ایرانی مسلمان، بیش وپیش از جشن نیکوکاری هم دستهای پر مهر خود را برای گسترش محبت ومهربانی، می‌گشاید و همنوع خود را فراموش نمی‌کند.بیاییم همین الآن به قول خودمانی، یک تصمیم کبری بگیریم وهر چه در توان داریم برای کمک به نیازمندان بکار بندیم. اگر فروشنده هستیم و نمی‌توانیم نقدا کمک کنیم حداقل از اجناسی که می‌فروشیم به خانواده های نیازمند کمک کنیم. ممکن است کسی این کار را هم نتواند بکند وپول زیادی هم در دسترس نداشته باشد اما مثلا بتواند بچه های یک خانواده فقیر را به کوه، باغ و... ببرد، بد نیست از اینگونه کمک‌ها هم دریغ نکند. دست در دست هم دهیم به مهر